Sklep online
Wszystkie produkty →Przewodnik techniczny
Przeczytaj cały poradnik →Pompy śrubowe wybiera się nie według samej wydajności z katalogu, lecz według zachowania konkretnego medium w rzeczywistych warunkach procesu: lepkości, zawartości cząstek stałych, temperatury, wymaganej dokładności dozowania i dopuszczalnego ścinania. Taka perspektywa jest szczególnie użyteczna dla inżynierów utrzymania ruchu, technologów, integratorów oraz działów zakupów, które muszą porównać rozwiązania nie tylko pod kątem ceny, ale też trwałości i ryzyka przestojów. Poniższe opracowanie prowadzi od zasady działania przez kluczowe parametry i elementy konstrukcyjne aż do montażu, uruchomienia i planowania serwisu.
Materiały wideo
Wszystkie filmy →
Najczęstsze pytania
Wszystkie pytania →- Jak dobrać pompę śrubową do lepkości medium?
Dobór zaczyna się od lepkości rzeczywistej w temperaturze pracy, a nie od wartości katalogowej podanej dla 20°C. Dla mediów w zakresie 100–3000 mPa·s często wystarcza standardowa pompa jednośrubowa, natomiast przy lepkości powyżej 10 000 mPa·s zwykle trzeba zweryfikować prędkość obrotową, moment na wale i średnicę króćców ssawnych, aby ograniczyć straty napływu.
Najważniejsze parametry to:
- lepkość dynamiczna medium przy temperaturze procesowej,
- gęstość i ewentualna obecność fazy stałej,
- temperatura pracy, bo zmiana o 10–20°C może istotnie obniżyć lepkość,
- wymagana wydajność w m³/h i ciśnienie różnicowe w bar,
- dopuszczalny poziom pulsacji i ścinania.
Przy bardzo gęstych mediach, takich jak szlamy, pasty czy melasa, korzystne bywa obniżenie prędkości do 100–300 obr./min, ponieważ poprawia to napełnianie komór i zmniejsza zużycie statora. W praktyce sama lepkość nie wystarcza: medium nienewtonowskie, na przykład osad odwodniony, może zachowywać się inaczej podczas rozruchu niż w warunkach ustalonych.
- Kiedy pompa śrubowa będzie lepsza od odśrodkowej?
Pompa śrubowa wygrywa tam, gdzie proces wymaga stabilnego przepływu przy wysokiej lepkości oraz przewidywalnej wydajności mimo zmian ciśnienia. Pompa odśrodkowa traci sprawność wraz ze wzrostem lepkości i zwykle gorzej radzi sobie z mediami o lepkości powyżej 200–500 mPa·s, podczas gdy konstrukcja śrubowa może pracować skutecznie przy lepkościach liczonych w tysiącach mPa·s.
Najczęstsze sytuacje, w których wybór pada na pompę śrubową:
- transport gęstych cieczy procesowych, takich jak syropy, kleje, osady i pasty,
- medium zawierające cząstki stałe lub włókniste frakcje,
- potrzeba samozasysania na kilku metrach słupa cieczy,
- wymóg łagodnego tłoczenia bez intensywnego ścinania,
- dozowanie przy relatywnie stałym przepływie objętościowym.
Pompa odśrodkowa bywa lepsza przy dużych wydajnościach i niskiej lepkości, na przykład dla wody technologicznej lub CIP, gdzie liczy się prostota i niższy koszt zakupu. Jeżeli jednak instalacja ma długą linię tłoczną, zmienne przeciwciśnienie i medium o lepkości rosnącej wraz ze spadkiem temperatury, pompa śrubowa zwykle zapewnia bardziej przewidywalną pracę.
- Jakie materiały statora sprawdzają się w chemii i spożywce?
Najczęściej stosuje się EPDM, NBR, FKM oraz ich odmiany dopuszczone do kontaktu z żywnością, ale właściwy wybór zależy od składu chemicznego medium, temperatury i procedur mycia. W aplikacjach spożywczych często wybiera się EPDM klasy spożywczej, ponieważ dobrze znosi gorącą wodę, parę i wiele środków myjących stosowanych w układach CIP.
W praktyce warto rozróżnić kilka typowych przypadków:
- EPDM – dobry do mediów wodnych, roztworów alkalicznych i temperatur rzędu do 120°C w zależności od mieszanki.
- NBR – korzystny przy olejach, tłuszczach i niektórych produktach zawierających frakcje węglowodorowe; zwykle słabiej toleruje silne utleniacze.
- FKM – wybierany do bardziej wymagającej chemii i wyższych temperatur, często do 150–180°C zależnie od formulacji.
- PTFE-elastomerowe rozwiązania specjalne – stosowane tam, gdzie potrzebna jest podwyższona odporność chemiczna, choć zwykle kosztem elastyczności i ceny.
W chemii procesowej nie wystarczy sprawdzić samą nazwę elastomeru. O trwałości decyduje także pęcznienie objętościowe, odporność na solvents (rozpuszczalniki) oraz zgodność z cyklami mycia. W spożywce dodatkowo istotne są wymagania higieniczne, jakość powierzchni części mokrych i zgodność materiałowa z normami kontaktu z żywnością.